Nadleśnictwo Wielbark

Nadleśnictwo Wielbark ma powierzchnię blisko 22,5 tys. ha i jest jednym z 33 nadleśnictw funkcjonujących w strukturze organizacyjnej Lasów Państwowych Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Olsztynie. Terenem tym zarządza Edward Studziński, a lasy możemy podzielić aż na czternaście leśnictw: Borki, Kipary, Mącice, Dąbrowa, Przegańsk, Opaleniec, Róklas, Sawicz, Róg, Trzcianka, Szymany, Wielbark, Wesołowo. Wyodrębniono tu również biuro oraz szkółkę leśną. Jeśli chodzi o powierzchnię to Nadleśnictwo Wielbark zajmuje południową część województwa warmińsko-mazurskiego (powiat szczycieński i nidzicki), a także północną stronę województwa mazowieckiego (powiat przasnyski).

Teren wchodzący w skład wielbarskiego nadleśnictwa zajmowały dawniej gęste lasy, gdyż miejsce to jest bogate w wiele bagien i rozlewisk rzecznych. W związku z tym teren ten nie był początkowo zasiedlony i pierwsze osadnictwa datuje się na przełom XVII i XVIII wieku, kiedy to rozpoczęto stopniowe i trwałe wylesiane większych obszarów. Na szczęście nadleśnictwo rozpoczęło odtwarzanie zasobów już w latach 1890-1914, kiedy to władze pruskie zakupiły duże obszary rolnicze, które nie przynosiły plonów i zaczęto proces ponownego zalesiania. Oficjalnie nazwa „Nadleśnictwo Wielbark” przyjęto dopiero po II wojnie światowej w 1946 r. Wówczas obszar swym zasięgiem objął lasy państwowe, tereny opuszczone przez wojska niemieckie oraz ziemie przejęte na rzecz polskiego państwa. W tym roku powierzchnia lasów jeszcze się powiększyła, gdyż tereny te zyskały grunty z Państwowego Funduszu Ziemi. Podział nadleśnictwa nastąpił dwa lata później na Nadleśnictwo Wesołowo i Wielbark, z tego pomysłu szybko zrezygnowano i już 1957 r. znowu je połączono. Urzędnicze zmiany powróciły w 1968 r., to właśnie wtedy kolejny raz wydzielono Nadleśnictwo Wesołowo i ponownie włączono je w skład Nadleśnictwa Wielbark jako obręb leśny. Kilka lat później w ramach kolejnego podziału wydzielono obręb Chorzele.

Lasy w Wielbarku

Bogactwo naturalne.

Nadleśnictwo Wielbark charakteryzuje się specyficznym klimatem ze względu na warunki glebowe i przeważające ubogie siedliska. Najczęściej występującym terenem jest bór świeży wilgotny (ponad 48%) oraz bór mieszany (powyżej 31%). Sporo mniejszy fragment drzewostanu stanowią las mieszany wilgotny (5,89%) oraz las mieszany świeży (3,75%). Nie można też zapominać o obecności boru mieszanego wilgotnego (4,10%). Znajdziemy tu też inne typy siedlisk leśnych, ale stanowią one marginalny obszar nadleśnictwa. Wśród najczęściej spotykanych drzew w Nadleśnictwie Wielbark należy wymienić sosnę, olchę i brzozę, mniejszy udział stanowią świerki, modrzewie i dęby.

Zwierzęta leśne

Tereny z bogatą ofertą edukacyjną i turystyczną

Tak szeroki dostęp do wielu gatunków drzew to doskonałe warunki do prowadzenia działań edukacyjnych promujących postawy proekologiczne oraz zwiększających świadomość społeczną wśród ludzi. Pozwala to uczyć społeczeństwo odpowiedniego stosunku do lasu i prowadzenia działań gospodarczych z poszanowaniem dla lokalnej flory. Wśród zajęć edukacyjnych dla dzieci i młodzieży warto wymienić ścieżkę dydaktyczną „Nad Sawicą”. To dwukilometrowy odcinek w kształcie pętli ulokowany na terenie Nadleśnictwa Wielbark, wyposażony w tablice opisujące najważniejsze zjawiska zachodzące w lesie oraz opis stosowanych w leśnej gospodarce maszyn. Ofertę uzupełnia też prowadzona w tym miejscu zielona szkoła, szlak konny, trzy ścieżki rowerowe o długości 54 km oraz dwa spływy wodne rzekami Sawica (górny szlak Omulwi) oraz Saska. Nie lada gratką dla grzybiarzy i przyjezdnych jest pięć miejsc postoju samochodów rozmieszczonych w różnych częściach Nadleśnictwa Wielbark. Te punkty są często wybierane przez lokalnych zbieraczy, ale też turystów. Przyjezdnych z pewnością ucieszy dostęp do jeziora Głęboczek na terenie leśnictwa Wesołowo, znajduje się tam pole namiotowe.